نام تو نامی­تر از آن است که خام­طمعی را بر نینگیزد که نامه نویسد و پاسخش را تا آمد و رفت چاپاری میانجی، به انتظار نشیند. تو بر بالای صلیب، پرچمی هنوز و انگار عَلَم­داری نیامده است، کو نجابتش از آیین پاک خورشید، تا همتی بخواهد و تو را به عزم هدم زندانِِ رندان جهان از خاک زمین برکَند، یا اگر هست، زمین زمستانی است و خاک، پست.

ناصری! «آسمان کوتاه

                         به سنگینی

          بر آواز روی در خاموشی رحم

                                          فرو افتاد.

         سوگ­واران به خاک­پشته برشدند

         و خورشید و ماه

         به­ هم

         بر آمد.»

هنگامه، محمدی شد و چون خور از مشرق انسانیت جاودانه درخشید، خامان همه پختند، مردگان همه خاستند، دولت عشق آمد و ما دولت پاینده شدیم.

آن­گه خوکانی که مریم مجدلیه را تا پای تو افتان و خیزان بوییده بودند، به فراز نگریستند و چون تو را بر صلیب نیافتند، نقاب برکشیدند و سر افکندند، به دنبال خطی سنگین...

          (با آوازی یک­دست

                               یک­دست

           دنباله چوبین بار در قفایش

           خطی سنگین و مرتعش

           بر خاک می­کشید.

           ...

          و آواز دراز دنباله بار

          در هذیان دردش

          یک­دست

          رشته­ای آتشین می­رشت.

        «شتاب کن ناصری، شتاب کن!»)

دیروزی، یاد مجدلیه و خانه طمع و شهوتشان کردند که مسیح بر سرشان فرو بریخت؛ نوشتند و به مادرشان خندیدند که او را اگر بر صلیب نیافتند، در برابر بیابند خشم­آگین. مسیح اما بر بالای نجابت خویش ماند و

        «از رحمی که در جان خویش یافت

        سبک شد

        و چونان قویی مغرور

        در زلالی خویشتن نگریست.»

امروزی، العازریان، جنگل آینه­ها را در هم می­شکنند و رسولان خسته را که بر این پهنه نومید فرود آمده­اند؛ رسولانی را

        «که شهادت را

         در سرگذشت خویش

         مکرر کرده بودند

         ...

         که فریاد درد ایشان

         به هنگامی که شکجه بر قالبشان پوست می­درید، چنین

         بود:

         ـ کتاب رسالت ما محبت است و زیبایی

           تا بلبل­های بوسه

           بر شاخ ارغوان بسرایند

           شوربختان را نیک­فرجام

           بردگان را آزاد و

           نومیدان را امیدوار خواسته­ایم

           تا تبار یزدانی انسان

           سلطنت جاویدانش را

                           بر قلمرو خاک بازیابد.

           کتاب رسات ما محبت است و زیبایی است

           تا زهدان خاک

                         از تخمه کین

                         بارنبندد.»

آری، ای ناصری! پس از تو نیز «رسولان خسته به تبار شهیدان پیوستند» و

          «بدین گونه بود

           که سرود و زیبایی

           زمینی را که دیگر از آن انسان نیست

           بدرود کرد.»

اما نام تو نامی­تر از آن است که خام­طمعی را بر نینگیزد که نامه نویسد و پاسخش را تا آمد و رفت چاپاری میانجی، به انتظار نشیند. تو بر بالای صلیب، پرچمی هنوز و انگار عَلَم­داری نیامده است، کو نجابتش از آیین پاک خورشید، تا همتی بخواهد و تو را به عزم هدم زندانِِ رندان جهان از خاک زمین برکَند، یا اگر هست، زمین هنوز زمستانی است و خاک، پست. 

                         (با بهره مندی از اشعار الف. بامداد)